طراوت بهار با طعم باران چاي صبحانه را دلنشين تر مي كند،
اما اي كاش گرماي اين چاي
نه فقط بر جسم سرد بعضي آدمها
كه گاهي بر روح يخ بسته آنها جولان مي داد
و با هرم سد شكن خود ترك هايي در لايه هاي زمخت دل آنها ايجاد مي كرد
بي شك در آن هنگام عقل آنان از زمستان افكار خود پسندشان بيرون آمده
و بهارانه رويش را آغاز خواهد كرد،
رويشي كه مكان نمي شناسد
و حتي بر سقف هاي كاهگلي و يا ساخته هاي دست بشري
آرام و بي صدا تنها روييدن را دنبال مي كند.