تصحیح مفهوم انتظار

امروز در عصری زندگی می کنیم که در آن بحث های زیادی در مورد ظهور امام عصر علیه اسلام رد و بدل می شود.
در عصر های تاریخی دور نزدیک خودمان، دوره ای را سراغ نداریم که مردم به گستردگی امروز،از ظهور امام علیه اسلام و دولت او سخن گفته و توجه نشان داده باشند. بنابراین،انتظار از مشخصه های بارز عصر ماست.
اما متاسفانه اصلاح و ارشادی در سطح عموم درباره مساله ظهور صورت نگرفته! جوانان ما مساله ظهور امام عصر علیه اسلام و علائم ظهور او را، صرفا در لالابلای کتاب ها می جویند.چنین رویکردی صحیح نیست، بلکه درست آن است که ظهور امام و انقلاب جهانی به رهبری او را در متن زندگی و اجتماعی خودمان جستجو کنیم.

علامت های ظهور به میزانی که ما در متن زندگی سیاسی و فرهنگی معاصر- در آگاهی، مقاومت، وحدت کلمه، انسجام سیاسی، فداکاری، توانایی های انقلابی و سیاسی و تبلیغاتی مان - می یابیم، در کتاب ها بیان نمی شود.
شیوه ی جوانان ما در پژوهش از نشانه های ظهور امام علیه اسلام از لابه لای کتاب ها، شیوه ای کاملا منفی است. باید مفهوم انتظار را تصحیح کنیم و آن را به سمت مثبت جهت دهیم.

روایتی از امام صادقعلیه اسلام: ظهور امام علیه اسلام واقع نمی شود، مگر پس از ناامیدی. نه به خدا مگر اینکه متمایز شوند. نه به خدا مگر آنکه شقی و نیکبخت هر دو خود را نشان دهند.

بنابراین ارتباط ظهور امام علیه اسلام با علم، زندگی، گرفتاری و درد، نیکبختی و بدبختی ما بیشتر از ارتباط آن با نشانه های کیهانی ذکر شده در کتاب ها است و این،مفهومی است که باید با روشنگری به آن بیاندیشیم.

منتظر کیست؟

بر اساس مفهوم ذکر شده، مساله بر عکس می شود و امام علیه اسلام منتظر حرکت و مقاومت و جهاد ما خواهد بود، نه ما منتظر ایشان.
مساله ظهور امام علیه اسلام هنگامی که با واقعیت های سیاسی و انقلابی ما مرتبط باشد، بی گمان این ما هستیم که این واقعیت ها را تحقق می بخشیم. بنابراین می توان دو گونه عملکرد در این رابطه بروز دهیم:
یا آنکه با اقدام، حرکت، اتحاد، نظم تشکیلاتی، فداکاری و امر به معروف، زمینه قیام آن حضرت را فراهم سازیم
و یا آنکه کار را به عهده دیگران گذاشته و خود از هر گونه اقدامی شانه خالی کنیم و از رویارویی با مسوولیت ها بگریزیم.

منبع:انتظار پویا از آیت الله آصفی