آشیونه

گاهي وقتها كه از تو غافلم، يادم مي رود كه زير پرچم محبت تو، نفس مي كشم.
گاهي وقتها كه در شاديهايم،تو پنهان مي شوي و من غافل از تو،
مي خندم كه نمي دانم در پس خنده ام،تو از من راضي هستي يا نه؟!

گاهي وقتها كه مشكلات و سختي ها،كمرم را خم مي كند
و دوشم سنگين از بار روزگار و من اين بار نه غافلم از تو و نه تو پنهاني،
به تو روي مي آورم.
اشكهايم بر روي صورتم مي غلتد
و آرام آرام صورتم را نوازش مي كند.
نگاهت را سايه بان نگاهم مي كني و من آرام مي شوم.

وقتي در پس سختي ها، سرم را بلند مي كنم، دستي از لطف و مهرباني ات را مي بينم كه بر روي دوشم قرار گرفته است و مي گويد بس است اشك و آه.
اين چه ندايي است كه اينگونه خطاب مي كند؟!
آري اين نداي خدايي است كه در اين نزديكي است.آغوشش را باز كرده و سفره مهماني اش را گسترده است.
چه صبور است او!
به راستي كه الانسان خلق هلوعاست.*
زماني كه خيري به او مي رسد،منع مي كند و يادش ميرود كه خدايي هست.
زماني كه بدي به او مي رسد،بيتابي مي كند.
آري او صبور است كه با بديها،خوبي را به ارمغان مي آورد.

تو اي بنده،نمره صبوريت چنده؟

در قبال بدي ديگران،چه مي كني؟

آيا به پيامبر(صلي الله عليه و آله و سلم) شبيه هستي كه فرمودند:
"شبيه ترين شما به من،بزرگترين شما از نظر صبر و بردباري است."

اگر مي خواهي در ماه خدا،عبادت كننده واقعي باشي، لازمه اش اينه كه صبور باشي.

بيا شروع كنيم...

پي نوشت:سوره معارج/آيه 19